Postanowienie SN z dnia 30 stycznia 2026 r., sygn. III KO 247/25
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Paweł Kołodziejski
w sprawie M. Z.
oskarżonego z art. 190a § 1 k.k. i in.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu
w dniu 30 stycznia 2026 r.,
wniosku Sądu Rejonowego w Rzeszowie
zawartego w postanowieniu z dnia 29 grudnia 2025 r., sygn. akt II K 1004/24,
o przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu z uwagi na dobro wymiaru sprawiedliwości
na podstawie art. 37 § 1 k.p.k. a contrario
p o s t a n o w i ł:
wniosku nie uwzględnić.
UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy w Rzeszowie postanowieniem z dnia 29 grudnia 2025 r. wystąpił w trybie art. 37 k.p.k. do Sądu Najwyższego o rozważenie możliwości przekazania sprawy o sygn. akt II K 1004/24 innemu sądowi równorzędnemu z uwagi na dobro wymiaru sprawiedliwości. Motywując swoje wystąpienie wskazał, że referent sprawy – sędzia X. Y., wbrew uchwałom Krajowej Rady Sądownictwa (dalej: KRS) nr [...] z dnia [...] 2025 r. i nr [...] z dnia [...] 2025 r. oraz wbrew przepisom art. 22a § 6 p.u.s.p., zobowiązywany jest aktami niższego rzędu, to jest zarządzeniami kierownictwa Sądu Rejonowego w Rzeszowie, do rozpoznawania spraw karnych i wykroczeniowych w II Wydziale Karnym Sądu Rejonowego w Rzeszowie, w tym do rozpoznania niniejszej sprawy. Sąd wnioskujący zarzucił, że Prezes Sądu Rejonowego w Rzeszowie nie stosuje się do ww. uchwał KRS oraz obowiązujących przepisów, mimo że KRS wystąpiła do Rzecznika Dyscyplinarnego z żądaniem wszczęcia postępowania dyscyplinarnego w stosunku do Prezesa Sądu Rejonowego w Rzeszowie oraz z zawiadomieniem do Prokuratury Krajowej w związku z podejrzeniem popełnienia przestępstwa z art. 231 k.k. Wnioskodawca wskazał, że obecnie prokuratura prowadzi w tym zakresie postępowanie, w którym sędzia X. Y. występuje jako pokrzywdzony. Na bezpodstawne zobowiązywanie ww. do orzekania w II Wydziale Karnym wskazywała nie tylko Komisja do spraw Naruszeń Niezawisłości Sędziów i Asesorów w Polsce powołana przez KRS, lecz także Sąd Najwyższy w postanowieniach z dnia 28 kwietnia 2025 r. (III KO 55/25) i 10 września 2025 r. (III KO 129/25) oraz Sąd Okręgowy w Rzeszowie w postanowieniu z dnia 21 maja 2025 r. (III S 15/25). Sąd wnioskujący podniósł też, że na kanwie przedmiotowej problematyki Sąd Rejonowy w Rzeszowie postanowieniem wydanym w innej sprawie (sygn. akt II K 1009/24) w dniu 1 września 2025 r. wystąpił do TSUE z pytaniami prejudycjalnymi (C-583/25) celem m.in. ustalenia, czy zaistniałe okoliczności rzutują na niezawisłość i bezstronność sądu w składzie którego jednoosobowo zasiada sędzia wyznaczony do rozpoznania sprawy z rażącym naruszeniem przepisów prawa krajowego o ustaleniu podziału czynności, a także sądu, do którego jednoosobowego składu należy sędzia, który na mocy decyzji prezesa sądu został przeniesiony do wydziału, w którym rozpoznawane są sprawy nieodpowiadające jego doczasowej specjalizacji, mimo braku zgody sędziego na takie przeniesienie. Wnioskodawca podał, że z uwagi na wystąpienie z powyższymi pytaniami, sąd zawiesił również postępowanie w przedmiotowej sprawie, lecz postanowienie w tym przedmiocie zostało uchylone przez sąd odwoławczy, który jednak nie rozstrzygnął, jaki skutek dla dalszego procedowania Sądu Rejonowego w Rzeszowie ma uchwała KRS nr [...] z dnia [...] 2025 r. i obowiązujący przepisy art. 22a § 6 p.u.s.p. Sąd występujący z inicjatywą stwierdził, że dotychczasowe działania podejmowane przez sędziego X. Y. zmierzające do przywrócenia go do orzekania w Sekcji do spraw Restrukturyzacyjnych i Upadłościowych Sądu Rejonowego w Rzeszowie nie przyniosły rezultatu, zaś opisana sytuacja wywiera niewątpliwie wpływ na swobodę jego orzekania, zmuszając go de facto do pomijania jednoznacznych postanowień uchwał KRS nr [...] i [...] oraz do naruszania obowiązujących przepisów ustawy, a także do postępowania wbrew złożonemu ślubowaniu sędziowskiemu. Podniósł też, że rozstrzygnięcie sprawy w tym stanie rzeczy może rodzić wątpliwości co do prawidłowości składu sądu, a sam wynik postępowania może w przyszłości dawać podstawę do twierdzenia, że został on uzyskany „w rezultacie popełnienia przez prezesa Sądu Rejonowego w Rzeszowie czynu zabronionego”. W ocenie sądu wnioskującego, sytuacja ta stwarza nadto w odbiorze zewnętrznym przekonanie o braku warunków do rozpoznania sprawy przez sędziego X. Y. w sposób swobodny i obiektywny.
Już dziś zamów dostęp
do IFK Platforma Księgowych i Kadrowych
- Codzienne aktualności prawne
- Porady i artykuły z najpopularniejszych czasopism INFOR wraz z bieżącymi wydaniami
- Bogatą bibliotekę materiałów wideo
- Merytoryczne dodatki, ściągi, plakaty
