Postanowienie SN z dnia 23 grudnia 2025 r., sygn. I KK 42/25
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Antoni Bojańczyk
w sprawie P.R.
skazanego z art. 291 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k.,
po rozpoznaniu w Izbie Karnej
na posiedzeniu bez udziału stron w dniu 23 grudnia 2025 r.
wniosku obrońcy o wyłączenie sędziego SN R.W. od udziału w sprawie o sygn. akt I KK 42/25
na podstawie art. 41 § 1 k.p.k.
p o s t a n o w i ł:
wniosku nie uwzględnić.
UZASADNIENIE
Obrońca skazanego P.R. – adw. Z.K. skierował do Sądu Najwyższego wniosek o wyłączenie sędziego SN R.W. od rozpoznania sprawy o sygn. akt I KK 42/25 na podstawie art. 41 § 1 k.p.k. w zw. z art. 42 § 1 k.p.k., z powodu wniesienia przez ww. kasacji, w której podniesiono m. in. „zarzut braku uchylenia przez sąd odwoławczy wyroku sądu I instancji z powodu jego nienależytej obsady, co - w razie uznania jego zasadności - stanowi bezwzględną przyczynę odwoławczą wskazaną w art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k.”. W uzasadnieniu wniosku obrońca skazanego zaznaczył, że z uwagi na charakter tego zarzutu oraz fakt, że wyznaczony do rozpoznania sprawy sędzia SN R.W. został powołany do pełnienia urzędu sędziego Sądu Najwyższego w analogicznej procedurze nominacyjnej, jak wskazana w ww. zarzucie kasacyjnym sędzia sądu pierwszej instancji, tj. na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa ukształtowanej na zasadach określonych w ustawie z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw, uznać należy, że mogłoby to zostać odebrane jako postąpienie nie utrwalające obrazu sądu jako działającego w warunkach bezstronności (vide postanowienie SN z 28 lutego 2022 roku, sygn. akt II KO 16/22). Powołując się na cytowany judykat Sądu Najwyższego stwierdził, że „sam fakt, że sędzia niewątpliwie musiałby, przy rozpoznawaniu kasacji w tej sprawie zająć określone stanowisko, odnoszące się zarazem do jego własnej procedury nominacyjnej, a więc i jego własnej osoby”, jest wystarczającym argumentem do uznania, że ziściła się przesłanka określona w art. 41 § 1 k.p.k. Konkludując wskazał, że przedmiotowy wniosek „jest – jak się wydaje – potrzebny, gdyż wynika z możliwości uznania wskazanej w nim wady jako wady systemowej nienależytej obsady Sądu” (k. 44-45).
Już dziś zamów dostęp
do IFK Platforma Księgowych i Kadrowych
- Codzienne aktualności prawne
- Porady i artykuły z najpopularniejszych czasopism INFOR wraz z bieżącymi wydaniami
- Bogatą bibliotekę materiałów wideo
- Merytoryczne dodatki, ściągi, plakaty
