Postanowienie SN z dnia 29 stycznia 2025 r., sygn. II USK 187/24
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Krzysztof Rączka
w sprawie z odwołania I. W.
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w Toruniu
o podstawę wymiaru składek,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w dniu 29 stycznia 2025 r.,
skargi kasacyjnej odwołującego się od wyroku Sądu Apelacyjnego w Gdańsku
z dnia 7 lutego 2024 r., sygn. akt III AUa 586/22,
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2. zasądza od odwołującego się na rzecz organu rentowego kwotę 240 (dwieście czterdzieści) zł wraz z ustawowymi odsetkami za czas po upływie tygodnia od dnia doręczenia zobowiązanemu orzeczenia do dnia zapłaty tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym.
[SOP]
UZASADNIENIE
Wyrokiem z 7 lutego 2024 r., sygn. akt III AUa 586/22, Sąd Apelacyjny w Gdańsku oddalił apelację odwołującego się I. W. od wyroku Sadu Okręgowego w Toruniu z 7 lutego 2022 r., sygn. akt IV U 710/21, którym Sąd pierwszej instancji oddalił odwołanie od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w Toruniu z 22 kwietnia 2021 r.
Decyzją z 22 kwietnia 2021 r. ZUS Oddział w Toruniu umorzył postępowanie w części dotyczącej prawidłowości zgłoszenia M. W. do ubezpieczeń społecznych jako pracownika u I. W. Ponadto organ rentowy stwierdził, że podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne, rentowe, chorobowe i wypadkowe M. W. jako pracownika u płatnika składek I. W. od września 2020 r. stanowi kwota odpowiadająca wysokości 1/4 minimalnego wynagrodzenia za pracę.
W odwołaniu od powyższej decyzji I. W. i M. W. zarzucili naruszenie art. 18 ust. 1 i art. 20 ust. 1 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych poprzez błędną wykładnię i uznanie, że podstawą wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne M. W. jako pracownika u płatnika składek od września 2020 r. stanowi kwota odpowiadająca wysokości 1/4 minimalnego wynagrodzenia, w sytuacji gdy od września 2020 r. uzyskiwał przychód w wysokości odpowiadającej najniższemu wynagrodzeniu za pracę. z uwzględnieniem wynagrodzenia za czas niezdolności do pracy; błąd w ustaleniach faktycznych polegających na ustaleniu, że brak było podstaw do przyjęcia, iż podstawą wymiaru składek ubezpieczonego jest wynagrodzenie minimalne, podczas gdy ubezpieczony podjął zatrudnienie w pełnym wymiarze czasu pracy z wynagrodzeniem zasadniczym odpowiadającym minimalnemu, które stanowi podstawę wymiaru składek.
Już dziś zamów dostęp
do IFK Platforma Księgowych i Kadrowych
- Codzienne aktualności prawne
- Porady i artykuły z najpopularniejszych czasopism INFOR wraz z bieżącymi wydaniami
- Bogatą bibliotekę materiałów wideo
- Merytoryczne dodatki, ściągi, plakaty
