Wyrok NSA z dnia 9 kwietnia 2024 r., sygn. I FSK 340/20
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Roman Wiatrowski, Sędzia NSA Bartosz Wojciechowski, Sędzia WSA (del.) Włodzimierz Gurba (sprawozdawca), Protokolant Asystent Sędziego Paweł Bobrowicz, po rozpoznaniu w dniu 9 kwietnia 2024 r. na rozprawie w Izbie Finansowej ze skargi kasacyjnej R. sp. z o.o. z siedzibą w C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 17 października 2019 r., sygn. akt I SA/Gl 500/19 w sprawie ze skargi R. sp. z o.o. z siedzibą w C. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 31 grudnia 2018 r., nr 2401-IOV4.4103.1.59-61.2018/ASz 2401-IOV-2.4103.3.158-160.2017/ASz UNP: 2401-18-218502 w przedmiocie podatku od towarów i usług za grudzień 2013 r., marzec 2014 r. oraz listopad 2014 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od R. sp. z o.o. z siedzibą w C. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach kwotę 10.800 (słownie: dziesięć tysięcy osiemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
1.1. Zaskarżonym wyrokiem z 17 października 2019 r., sygn. akt I SA/Gl 500/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach (dalej jako "WSA, Sąd pierwszej instancji"), działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., dalej jako "P.p.s.a."), oddalił skargę R.sp. z o.o. w C. (dalej zwana jako "Strona, Spółka, Podatnik, Skarżąca, Kasator") na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach (dalej jako "Organ, DIAS") z 31 grudnia 2018 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za grudzień 2013 r., marzec i listopad 2014 r.
1.2. Jak wskazano w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, istota sporu dotyczy podatku naliczonego zawartego w fakturach VAT, na których jako wystawca figurowała A. Ryba (dalej: A.). Zdaniem organów faktury te nie dokumentują zakupu towarów i usług od firmy widniejącej jako wystawca faktur, a to w związku z zastosowaniem art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 2174 z późn. zm., dalej: "u.p.t.u."), co nie daje podstaw do odliczenia przez spółkę podatku naliczonego wynikającego ze spornych faktur. Zdaniem organu z zebranego materiału dowodowego wynika w szczególności, iż I.R. nie wystawiała faktur sprzedaży dla Spółki, ale otrzymywała je od szwagra M.O.i na jego polecenie ewidencjonowała w swoich księgach podatkowych; nie wiedziała lub nie pamięta czy były zawarte umowy i z jakimi podmiotami oraz czego one dotyczyły i na jaki okres zostały zawarte; nie posiadała podstawowej wiedzy na temat usług i towarów wyszczególnionych na fakturach; nie zatrudniała osób, które mogły wykonać czynności wynikające z faktur, przy czym także M.O.osób takich również nie zatrudniał; za namową M.O.poszerzyła w grudniu 2013r. prowadzoną działalność, przy czym sama przyznała, że nie miała o takiej działalności pojęcia; nie poszukiwała odbiorców towarów i usług ani nie kontrolowała płatności ze strony spółki; otrzymywała od M.O.gratyfikację pieniężną; twierdziła, iż była pośrednikiem między firmą PHU D. M.O.a spółką, jednak nie wiedziała równocześnie, na czym pośrednictwo to miało polegać, twierdziła, iż usługi wykonywała inna firma.
Już dziś zamów dostęp
do IFK Platforma Księgowych i Kadrowych
- Codzienne aktualności prawne
- Porady i artykuły z najpopularniejszych czasopism INFOR wraz z bieżącymi wydaniami
- Bogatą bibliotekę materiałów wideo
- Merytoryczne dodatki, ściągi, plakaty
