Postanowienie NSA z dnia 13 marca 2025 r., sygn. II GSK 2852/24
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 13 marca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Rzecznika Praw Obywatelskich na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 24 września 2024 r. sygn. akt IV SA/Po 698/24 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi K. S. na wezwanie Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego w przedmiocie wezwanie do uiszczenia opłaty za brak spełnienia obowiązku zawarcia umowy ubezpieczenia obowiązkowego postanawia: 1. uchylić zaskarżone postanowienie; 2. przekazać sprawę według właściwości Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z 24 września 2024 r., sygn. akt IV SA/Po 698/24 odrzucił skargę K. S. (dalej: Strona, wnioskodawczyni) skierowanej przeciwko Ubezpieczeniowemu Funduszowi Gwarancyjnemu (dalej: Fundusz, UFG) w przedmiocie opłaty karnej.
Sąd I instancji przyjął, że Wnioskodawczyni wystąpiła Sądu ze skargą przeciwko UFG, który nałożył na nią opłatę za niespełnienie obowiązku zawarcia umowy ubezpieczenia pojazdu.
W odpowiedzi na skargę Fundusz wnosił o odrzucenie skargi, podnosząc, że niniejsza sprawa nie podlega kognicji sądów administracyjnych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, kierując się treścią art. 3 § 2 i § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz.1634 z późn. zm.; dalej: p.p.s.a.), określających sprawy, w których skargi podlegają kontroli sądu administracyjnego, a także przepisami ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (Dz.U. z 2023r. poz. 2500; dalej: ustawa o ubezpieczeniach obowiązkowych), w tym jej art. 96, regulującym, że Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny jest osobą prawną (ale nie organem administracji publicznej, a jedynie instytucją quasi-ubezpieczeniową, wypłacającą świadczenia ubezpieczeniowe i nieposiadającą statusu zakładu ubezpieczeń) wykonującą zadania określone w ustawie o ubezpieczeniach obowiązkowych, w tym publicznoprawne kompetencje w zakresie egzekucji administracyjnej należności pieniężnych w związku z kontrolą spełnienia obowiązku zawierania umów obowiązkowych ubezpieczeń (np. wystawia tytuł wykonawczy w zakresie egzekucji administracyjnej), ale bez możliwości wydawania decyzji administracyjnych i innych rozstrzygnięć, zaskarżalnych do sądu, w sprawie nałożenia opłaty za niespełnienie obowiązku zawarcia umowy ubezpieczenia obowiązkowego (art. 88 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych w powiązaniu z jej art. 10 ust. 2), stwierdził, że skarga Strony podlegała odrzuceniu na mocy art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. jako niedopuszczalna Nie znalazł WSA podstaw do przyjęcia, że jest zaskarżalne do wojewódzkiego sądu administracyjnego nałożenie opłaty za niespełnienie obowiązku zawarcia umowy obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej.
Już dziś zamów dostęp
do IFK Platforma Księgowych i Kadrowych
- Codzienne aktualności prawne
- Porady i artykuły z najpopularniejszych czasopism INFOR wraz z bieżącymi wydaniami
- Bogatą bibliotekę materiałów wideo
- Merytoryczne dodatki, ściągi, plakaty
