Interpretacja indywidualna z dnia 18 marca 2025 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0111-KDIB1-2.4010.764.2024.1.END

Istota problemu

Główny problem prawny dotyczy obowiązku uzyskania przez Spółkę certyfikatu rezydencji dla zagranicznych kontrahentów w celu niepobrania 20% zryczałtowanego podatku u źródła od usług reklamowych wykonywanych przez podmioty zagraniczne, które są organizacjami rządowymi. Spółka była zdania, że certyfikat rezydencji nie jest wymagany z uwagi na specyficzny status i funkcjonowanie zagranicznych organizacji rządowych, co zostało przez organ podatkowy uznane za nieprawidłowe.

Rozstrzygnięcie

Organ podatkowy uznał stanowisko Spółki za nieprawidłowe, wskazując, że art. 26 ust. 1 ustawy o CIT wymaga posiadania certyfikatu rezydencji podatkowej dla zastosowania stawki wynikającej z umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania lub niepobrania podatku. Organ argumentował, że brak certyfikatu rezydencji obliguje do pobrania podatku według prawa polskiego. Choć kontrahenci Spółki są organizacjami rządowymi, nie ustanowiono wyjątków w przypadku takich podmiotów, a certyfikat rezydencji jest konieczny dla urzeczywistnienia postanowień umów o unikaniu podwójnego opodatkowania. Występowanie w obrocie gospodarczym i uzyskiwanie wynagrodzenia z tytułu usług reklamowych kwalifikuje te usługi jako komercyjne, podlegające opodatkowaniu podatkiem u źródła.