Interpretacja indywidualna z dnia 23 stycznia 2025 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0115-KDIT3.4011.880.2024.2.MJ

Istota problemu

Przedmiotem interpretacji podatkowej jest kwestia uznania zapłaconej kary umownej za koszt uzyskania przychodu w kontekście jednoosobowej działalności gospodarczej prowadzonej przez wnioskodawcę. Kara umowna została nałożona za nieodebranie zakontraktowanej ilości drewna, co było wynikiem negatywnej zmiany cen biomasy. Wnioskodawca argumentuje, że kara ta nie jest objęta wykluczeniami przewidzianymi w art. 23 ust. 1 pkt 19 ustawy o PIT, a jej zapłata była ekonomicznie uzasadniona i służyła zabezpieczeniu źródła przychodów.

Rozstrzygnięcie

Organ podatkowy uznał stanowisko wnioskodawcy za prawidłowe, stwierdzając, iż zapłacona kara umowna, nałożona za nieodebranie drewna z powodu zmiany cen, nie jest objęta ograniczeniem wynikającym z art. 23 ust. 1 pkt 19 ustawy o PIT. Według organu, kara została zapłacona w celu zabezpieczenia źródła przychodów, co odpowiada ogólnej definicji kosztów uzyskania przychodów wskazanej w art. 22 ust. 1 ustawy o PIT. Organ podkreślił konieczność istnienia związku przyczynowo-skutkowego między poniesionym kosztem a możliwością zapewnienia źródła przychodów. Koszt ten powinien być rozliczany w dacie zapłaty kary w 2024 r.