Wyrok NSA z dnia 29 listopada 2022 r., sygn. I OSK 687/22
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Karol Kiczka Sędziowie sędzia NSA Piotr Przybysz sędzia del. WSA Agnieszka Miernik (spr.) po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Gminy Lublin od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 16 listopada 2021 r. sygn. akt II SA/Lu 509/21 w sprawie ze skargi A. A. na decyzję Wojewody Lubelskiego z dnia 10 maja 2021 r. nr GN-V.7534.2.116.2020.NJ w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie do ponownego rozpoznania; 2. odstępuje od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z 16 listopada 2021 r. sygn. akt II SA/Lu 509/21 uchylił zaskarżoną przez A. A. decyzję Wojewody Lubelskiego z 10 maja 2021 r. nr GN-V.7534.2.116.2020.NJ w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości oraz decyzję Starosty Lubelskiego z 17 sierpnia 2020 r. znak: IGM.6821.45.2020.MS4.
Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:
Aktem notarialnym Rep. A Nr [...] z 13 listopada 1992 r. A. A. zbył na rzecz Gminy Lublin nieruchomość położoną w Lublinie przy ul. X. (obecna ul. Y.), oznaczoną nr ewid. nr [1]/1.
We wniosku z 11 maja 2020 r. A. A. wystąpił do Prezydenta Miasta Lublin o zwrot tej działki podnosząc, że do chwili obecnej nie została zagospodarowana na cel publiczny.
Wojewoda Lubelski postanowieniem z 10 czerwca 2020 r. wyłączył Prezydenta Miasta Lublin od prowadzenia postępowania, wyznaczając jako organ właściwy Starostę Lubelskiego.
Starosta Lubelski decyzją z 17 sierpnia 2020 r. znak: IGM.6821.45.2020.MS4 umorzył postępowanie jako bezprzedmiotowe uznając, że zawarta przez byłego właściciela umowa sprzedaży spornej nieruchomości nie nosiła cech wywłaszczenia, a zatem obecnie nie można domagać się jej zwrotu na podstawie art. 136 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2020 r., poz. 65 ze zm.), powoływanej dalej jako "u.g.n.". Przed sprzedażą A. A. nie otrzymał oferty o dobrowolne odstąpienie spornej nieruchomości jako niezbędnej na realizację celu publicznego, nie ma też dokumentów, z których wynikałoby, że organ przed jej nabyciem wyznaczył stronie na podstawie art. 49 ust. 3 ustawy z 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczeniu nieruchomości (Dz. U. z 1991 r. Nr 30, poz. 127 ze zm.), powoływanej dalej jako "u.g.g.w.n.", termin zawarcia umowy pod rygorem wywłaszczenia. Ponadto, sporna działka nr ewid. [1]/1 w chwili zawarcia umowy nie była objęta planem realizacyjnym zabudowy, a więc jej nabycie nie nastąpiło pod realną groźbą wywłaszczenia. Plany zagospodarowania przestrzennego (ogólny i szczegółowy) nie określały, jaki konkretnie element osiedla mieszkaniowego miałby na tej działce powstać. Przeznaczenie działki było ogólne - pod zabudowę mieszkaniową wielorodzinną. W konsekwencji organ uznał, że umowa sprzedaży była umową w pełni dobrowolną, a nie umową zawartą pod przymusem wywłaszczenia.
Już dziś zamów dostęp
do IFK Platforma Księgowych i Kadrowych
- Codzienne aktualności prawne
- Porady i artykuły z najpopularniejszych czasopism INFOR wraz z bieżącymi wydaniami
- Bogatą bibliotekę materiałów wideo
- Merytoryczne dodatki, ściągi, plakaty
