Wyrok NSA z dnia 10 maja 2022 r., sygn. II GSK 71/19
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Mirosław Trzecki Sędzia NSA Zbigniew Czarnik Sędzia del. WSA Tomasz Smoleń (spr.) po rozpoznaniu w dniu 10 maja 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej (...) od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 sierpnia 2018 r. sygn. akt VI SA/Wa 730/18 w sprawie ze skargi (...) na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia (...)r. nr (...) w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 9 sierpnia 2018 r. sygn. akt VI SA/Wa 730/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę (...) na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia (...) r. nr (...) w przedmiocie kary pieniężnej.
Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy.
Funkcjonariusze Policji dnia (..) r., w Warszawie na ul.(...), przeprowadzili kontrolę drogową pojazdu o nr rej. (...), którym kierował Skarżący. Z kontroli sporządzono protokół, którego Skarżący nie podpisał. Z zapisów tego protokołu wynika, że kontrolę podjęto w momencie przewozu pasażera z ul. (...)w (...) na (...) w (..). Pasażer zamówił usługę przewozu telefonicznie. Na wskazane w zamówieniu miejsce podjechał skontrolowany pojazd i po wejściu pasażera do pojazdu, kierowca rozpoczął realizację zamówionej usługi przewozu. W skontrolowanym pojeździe nie było zamontowanej kasy fiskalnej, ani urządzenia spełniającego funkcje taksometru nie był on także w żaden sposób oznakowany. Skarżący do kontroli okazał dowód osobisty, prawo jazdy oraz dowód rejestracyjny z polisą OC skontrolowanego pojazdu. Nie okazał natomiast licencji na wykonywanie transportu drogowego osób, jak również zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego. W czasie kontroli sporządzono dokumentację fotograficzną skontrolowanego pojazdu oraz okazanych przez Skarżącego dokumentów. Skarżący i pasażer byli sobie obcy; Skarżący oświadczył, że nie prowadzi żadnej działalności gospodarczej, ale jest od tygodnia zatrudniony w firmie, której nazwy nie chciał podać. W konsekwencji powyższych ustaleń WITD z urzędu wszczął wobec Skarżącego postępowanie administracyjne, o czym go zawiadomił i pouczył o przysługujących mu w tym postępowaniu prawach i ciążących obowiązkach, a także o przepisach prawa mających w tej sprawie zastosowanie, w tym o treści art. 92c ust. 1 u.t.d. WITD nałożył na Skarżącego karę pieniężną w wysokości 10.000 złotych, czyniąc to w oparciu o art. 92a ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2017 r. poz. 2200), dalej u.t.d. w zw. z l.p. 1.1 i lp. 2.10 załącznika nr 3 do u.t.d. Skarżący z zachowaniem trybu i terminu od decyzji WITD odwołał się.
Już dziś zamów dostęp
do IFK Platforma Księgowych i Kadrowych
- Codzienne aktualności prawne
- Porady i artykuły z najpopularniejszych czasopism INFOR wraz z bieżącymi wydaniami
- Bogatą bibliotekę materiałów wideo
- Merytoryczne dodatki, ściągi, plakaty
