Postanowienie SN z dnia 14 maja 2020 r., sygn. II PK 49/19
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Maciej Pacuda
w sprawie z powództwa W. G.
przeciwko Ministerstwu Finansów w W.
o odprawę,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w dniu 14 maja 2020 r.,
skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Okręgowego w W.
z dnia 18 października 2018 r., sygn. akt XXI Pa (…),
1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania,
2) zasądza od powoda na rzecz pozwanego się kwotę 1350 (jeden tysiąc pięćdziesiąt) złotych tytułem kosztów pomocy prawnej w postępowaniu kasacyjnym.
UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w W. wyrokiem z dnia 18 października 2018 r., wydanym na skutek apelacji wniesionej przez pozwane Ministerstwo Finansów w W. od wyroku Sądu Rejonowego w W. z dnia 22 marca 2018 r., zmienił ten wyrok i oddalił powództwo W. G. o zasądzenie na jego rzecz od pozwanego kwoty 20.912,04 zł tytułem części odprawy pieniężnej w związku z wygaśnięciem stosunku pracy oraz rozstrzygnął o kosztach postępowania w sprawie i nakazał powodowi zwrot na rzecz pozwanego kwoty 6.970,68 zł tytułem spełnionego już świadczenia.
Powód W. G. wniósł do Sądu Najwyższego skargę kasacyjną od wyroku Sądu Okręgowego z dnia 18 października 2018 r., zaskarżając ten wyrok w całości i zarzucając mu naruszenie prawa materialnego, to jest: art. 170 ust. 4 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej w związku z art. 163 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r., o Służbie Celnej oraz art. 73 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r., o służbie cywilnej, a także naruszenie przepisów postępowania, to jest art. 328 k.p.c. w związku z art. 391 § 1 k.p.c.
We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący powołał się na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego oraz na oczywistą zasadność tego środka zaskarżenia.
Uzasadniając oczywistą zasadność swojej skargi kasacyjnej, skarżący stwierdził, że zaskarżony wyrok pozostaje w sprzeczności nie tylko z literalną wykładnią art. 170 ust. 4 ustawy – Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej, ale także w sprzeczności z koncepcją racjonalnego ustawodawcy, który gdyby chciał unormować sprawę w taki sposób, jak przyjmuje Sąd Okręgowy, to niewątpliwie umieściłby w ustawie odesłanie do przepisów ustawy o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników. Ponadto przyjęta przez Sąd drugiej instancji wykładnia pozostaje w sprzeczności z dyrektywą Rady nr 98/59/WE z dnia 20 lipca 1998 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do zwolnień grupowych, która ustawa o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników implementuje do krajowego porządku prawnego, ponieważ zgodnie z art. 1 ust. 2 lit. b dyrektywy, dyrektywa ta nie ma zastosowania do pracowników administracji publicznej lub instytucji prawa publicznego.
Już dziś zamów dostęp
do IFK Platforma Księgowych i Kadrowych
- Codzienne aktualności prawne
- Porady i artykuły z najpopularniejszych czasopism INFOR wraz z bieżącymi wydaniami
- Bogatą bibliotekę materiałów wideo
- Merytoryczne dodatki, ściągi, plakaty
