Kontenery telekomunikacyjne, nie związane trwale z gruntem, nie kwalifikują się jako budynki w rozumieniu u.p.o.l. Z uwagi na brak trwałego związania, klasyfikowane są jako budowle dla celów podatku od nieruchomości.

Kontenery telekomunikacyjne, nie spełniające warunku trwałego związania z gruntem, nie mogą być kwalifikowane jako budynki na gruncie ustawy o podatkach od nieruchomości. Decyzja organów podatkowych, uznająca te obiekty jako budowle, została podtrzymana.

Udostępnianie obiektów budowlanych przewoźnikom kolejowym w kontekście zwolnienia podatkowego należy rozumieć według regulacji praw nie tylko jako fizyczne oddanie infrastruktury, lecz także poprzez ustawowe świadczenie usług, co wymaga dogłębnego badania stanu faktycznego przez organ podatkowy.

Kontenery telekomunikacyjne, z uwagi na brak trwałego związania z gruntem, nie mogą być klasyfikowane jako budynki, lecz stanowią budowle w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

Obiekty kontenerowe, które mogą być przeniesione w inne miejsce bez naruszenia ich struktury, nie są trwale związane z gruntem i nie spełniają definicji budynku w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, co wyklucza ich kwalifikację podatkową jako budynków.

Kontenery telekomunikacyjne, które nie są trwale związane z gruntem oraz pozbawione fundamentów, nie stanowią budynków w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., lecz kwalifikują się jako budowle zgodnie z ustawą o podatkach i opłatach lokalnych, a także Prawem budowlanym.

Kontenery telekomunikacyjne bez trwałego związania z gruntem należy klasyfikować jako budowle, nie budynki, w świetle art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., co uzasadnia ich opodatkowanie jako budowli. NSA oddala zarzuty kasacji, podtrzymując decyzję uznającą ich charakter jako budowli.

Odpowiedzialność członka zarządu na podstawie art. 116 § 1 O.p. aktualizuje się po wykazaniu przesłanek pozytywnych, natomiast jej wyłączenie następuje w razie wykazania przez członka zarządu przesłanek egzoneracyjnych (negatywnych), w tym dochowania „czasu właściwego” dla działań upadłościowo-restrukturyzacyjnych.

Instalacje technologiczne, takie jak instalacja sprężonego powietrza, mogą być traktowane jako samodzielne budowle i podlegać opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, jeśli nie są niezbędne dla podstawowego funkcjonowania budynku.

Grunty po zlikwidowanej linii kolejowej D.K. – N.W. oraz D.K. – J., będące w posiadaniu przedsiębiorcy, podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według stawek dla gruntów związanych z działalnością gospodarczą, jeżeli są potencjalnie wykorzystywane w działalności gospodarczej tej spółki, zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.

W przypadku nieruchomości będącej współwłasnością, solidarny obowiązek podatkowy ciąży na wszystkich współwłaścicielach, chyba że co najmniej jeden z nich jest wyłącznym posiadaczem samoistnym całej nieruchomości. Zeznania stron nie wykazały statusu posiadacza samoistnego B. i W.M., co wykluczało zwolnienie pozostałych współwłaścicieli z zapłaty podatku.

W sprawie kwalifikacji obiektów w postaci instalacji technologicznych, Naczelny Sąd Administracyjny uznaje je za samodzielne budowle podlegające opodatkowaniu, gdyż ich funkcjonowanie nie warunkuje zgodności budynku z prawem budowlanym, lecz są związane wyłącznie z procesami produkcyjnymi.

Instalacje technologiczne w rodzaju systemu sprężonego powietrza, uzdatniania wody i rurociągów technologicznych mogą być klasyfikowane jako samodzielne budowle, podlegające opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, jeżeli nie są integralnie związane z budynkiem jako obiektem budowlanym.

Instalacje technologiczne usytuowane wewnątrz budynku, lecz nie pełniące funkcji typowych dla budynku, stanowią odrębne budowle podlegające opodatkowaniu na podstawie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

Ustalenie niewypłacalności spółki na potrzeby odpowiedzialności podatkowej osób trzecich wymaga całościowej analizy przesłanek wymagalności zobowiązań, w tym uwzględnienia decyzji ratalnych, co determinuje termin zgłoszenia wniosku o upadłość zgodnie z art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną oparte na błędnej wykładni tego przepisu.

Termin na wznowienie postępowania podatkowego w sytuacji, gdy strona nie z własnej winy nie brała w nim udziału, liczony jest od dnia powzięcia jakiejkolwiek wiadomości o wydaniu decyzji, a nie od dnia znajomości jej treści. Niedochowanie miesięcznego terminu skutkuje oddaleniem wniosku.

Instalacje technologiczne wewnątrz budynku, takie jak instalacja sprężonego powietrza oraz rurociągi technologiczne, stanowią samodzielne budowle podlegające opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, nie będąc integralną częścią budynku. Skarga kasacyjna oddalona.

Ogłoszenie upadłości nie wyklucza związku nieruchomości z działalnością gospodarczą, o ile wchodzą w skład przedsiębiorstwa i mają gospodarcze przeznaczenie; zatem podlegają opodatkowaniu wyższymi stawkami na mocy art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.