do góry
Bezpłatny dostęp na 30 dni do INFORFK skorzystaj
Pobieranie danych...
 
data dodania: 16.11.2020
codzienne aktualności na Twojej komórce - pobierz aplikację mobilną
 

Samoizolacja może być uznana za usprawiedliwioną nieobecność jedynie przez pracodawcę

Pracownicy, którzy mieli kontakt z osobą zakażoną COVID-19, nie mogą sami podejmować decyzji o samoizolacji. Powinni w celu ustalenia dalszego postępowania skontaktować się ze stacją sanitarno-epidemiologiczną i pracodawcą.

Niezmiennie rosnące liczby chorych na COVID-19, powodują liczne problemy z wydolnością instytucji sanitarno-epidemiologicznych. Z tego względu dochodzi do sytuacji, kiedy osoba z tzw. „kontaktu” z chorym na COVID-19 nie zawsze otrzymuje na czas decyzję o kwarantannie, aktualnie w formie rejestracji w systemie teleinformatycznym.

Stwarza to dylematy ze strony pracownika, czy powinien stawić się do pracy, czy jednak poddać kwarantannie we własnym zakresie. Wyjaśnienie jak się zachować w takiej sytuacji wskazało Ministerstwa Rozwoju, Pracy i Technologii w swoim piśmie z 28 października 2020 r. (nr pisma DPR-I.058.47.2020.MP). Poniżej prezentujemy to stanowisko resortu pracy:

„Zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z 5 maja 1996 r. w sprawie sposobu usprawiedliwiania nieobecności w pracy oraz udzielania pracownikom zwolnień od pracy przyczynami usprawiedliwiającymi nieobecność pracownika w pracy są zdarzenia i okoliczności określone przepisami prawa pracy, które uniemożliwiają stawienie się pracownika do pracy i jej świadczenie, a także inne przypadki niemożności wykonywania pracy wskazane przez pracownika i uznane przez pracodawcę za usprawiedliwiające nieobecność w pracy.

Pracownik powinien uprzedzić pracodawcę o przyczynie i przewidywanym okresie nieobecności w pracy, jeżeli przyczyna tej nieobecności jest z góry wiadoma lub możliwa do przewidzenia. Natomiast w razie zaistnienia przyczyn uniemożliwiających stawienie się do pracy, pracownik jest obowiązany niezwłocznie zawiadomić pracodawcę o przyczynie swojej nieobecności i przewidywanym okresie jej trwania, nie później jednak niż w drugim dniu nieobecności w pracy. Jeżeli przepisy prawa pracy obowiązujące u danego pracodawcy nie określają sposobu zawiadomienia pracodawcy o przyczynie nieobecności pracownika w pracy, zawiadomienia tego pracownik dokonuje osobiście lub przez inną osobę, telefonicznie lub za pośrednictwem innego środka łączności albo drogą pocztową, przy czym za datę zawiadomienia uważa się wtedy datę stempla pocztowego.

Niedotrzymanie 2-dniowego terminu na zawiadomienie o nieobecności w pracy może być usprawiedliwione szczególnymi okolicznościami uniemożliwiającymi terminowe dopełnienie przez pracownika tego obowiązku, zwłaszcza jego obłożną chorobą połączoną z brakiem lub nieobecnością domowników albo innym zdarzeniem losowym.

Natomiast dowodami usprawiedliwiającymi nieobecność w pracy są m.in.: zaświadczenie lekarskie zawierające informację o okresie czasowej niezdolności do pracy (jeżeli z powodu choroby pracownik jest niezdolny do świadczenia pracy) oraz decyzja właściwego państwowego inspektora sanitarnego, wydana zgodnie z przepisami o zwalczaniu chorób zakaźnych - w razie odosobnienia (tj. kwarantanny albo izolacji) pracownika z przyczyn przewidzianych tymi przepisami. Za czas takich nieobecności w pracy pracownikowi przysługuje wynagrodzenie chorobowe i następnie zasiłek chorobowy.

W przypadku innych przyczyn uniemożliwiających wykonywanie pracy wskazanych przez pracownika, ale niewynikających z przepisów prawa pracy, to pracodawca zdecyduje, czy i na jakiej podstawie uzna je za usprawiedliwiające nieobecność w pracy. Taka nieobecność w pracy może zostać uznana za płatną lub niepłatną.

Pracownicy, którzy obawiają się o zdrowie swoje i innych osób, powinni w pierwszej kolejności skontaktować się ze stacją sanitarno-epidemiologiczną, która podejmie decyzję o dalszym postępowaniu, np. skierowaniu pracownika na kwarantannę. Jeśli powiatowy inspektor sanitarny nie podejmie decyzji o odosobnieniu (kwarantannie lub izolacji), wówczas pracownik powinien skontaktować się z pracodawcą i ustalić dalsze postępowanie. W takiej sytuacji pracownik może po porozumieniu z pracodawcą, np. wykorzystać urlop wypoczynkowy lub urlop bezpłatny albo pracodawca może polecić pracownikowi wykonywanie pracy zdalnej.”

Źródło: www.sejm.gov.pl

ZFŚS 2020. Komentarz

Książka zawiera komentarz do każdego artykułu ustawy o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych. Szczegółowo omawia obowiązki pracodawców związane z prowadzeniem działalności socjalnej. Wyjaśnienia zostały poparte praktycznymi przykładami, wzorami dokumentów, stanowiskami urzędowymi i orzecznictwem sądowym. Komentarz uwzględnia m.in. nową wysokość odpisu na fundusz obowiązującą od 1 stycznia 2020 r.

Kup już za: 55.20 zł

Potrzebujesz pomocy?
Konsultanci pracują od poniedziałku do piątku w godzinach 8:00 - 17:00
Notyfikacje
Czy chcesz otrzymywać informacje o najnowszych zmianach? Zaakceptuj powiadomienia od IFK Platforma Księgowych
Powiadomienia można wyłączyć w preferencjach systemowych
NIE
TAK